World’s Best Father Ever…

തിരുവനന്തപുരം മെഡിക്കൽ കോളേജിലെ nephro വിഭാഗവും , ward ഉം അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും സുപരിചിതമായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.പക്ഷെ അന്ന് (2016, may 18) പതിവുപോലെ checkup ന് ആയിരുന്നില്ല പോയത്, fistula ചെയ്യാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു(അന്ന് ആദ്യമായി fistula യെ കുറിച്ചു കേട്ടു , കൂടുതൽ അറിവുകൾ ഇപ്പോൾ എനിക്ക് ഓർമയൽ ഇല്ല, dialysis ന് മുൻപായി ചെയ്യുന്ന സർജ്ജറിയാണെന്ന് മനസ്സിലായി).

19 ന് ഉച്ചക്ക് അമ്മയെ വിളിച്ചു, രണ്ടുദിവസം അവധിയായത് കൊണ്ട് വീട്ടിലേക് വന്നോട്ടെ എന്ന് ചോദിച്ചതും പതിവ് പല്ലവി
” എപ്പോഴുമെപ്പോഴും ഇങ്ങോട്ട് ഓടിവരുന്നത് എന്തിനാ?? അവിടെ നിന്നാ പോരെ നിനക്ക് ” ; പോരാത്തതിന് ഞാൻ അന്ന് 2 ദിവസം മുന്നേ വീട്ടിൽ വന്നു പോയിട്ടേ ഉണ്ടാർന്നുള്ളു… ( അമ്മയുടെ ആ എതിർപ്പുകളുടെ അർത്ഥം പിന്നീട് എനിക്ക് മനസ്സിലായി, അത് പിന്നീട് ഒരു അവസരത്തിൽ വ്യക്തമാക്കാം ).
” അവൾ വരുന്നെങ്കിൽ വരട്ടെ… നീ എന്തിനാ അവളെ വഴക്ക് പറയുന്നേ??, പതിവ് പോലെ അച്ഛന്റെ support കിട്ടി.

”എനിക്കൊന്നുമറിയണ്ട, ഞാൻ വരുവാ ”, എന്ന് പറഞ്ഞു അമ്മയോട് വഴക്കിട്ടു phone വെച്ചു. കയ്യിൽ കിട്ടിയതൊക്കെ വാരിപെറുക്കി ഓടിപ്പിടിച്ചു station ൽ എത്തി, ഒപ്പം കുറച്ചു സുഹൃത്തുക്കളും…. eranad thrissur station ൽ correct time ൽ എത്തി….പക്ഷെ വീട്ടിൽ എത്തിയപ്പോഴേക്കും late ആയി (ഏകദേശം 9 മണി.. പിന്നെ phone switch offഉം ആയി ), 8.30 കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അവർ hosptital ൽ നിന്നും എത്തിയിരുന്നു.

അച്ഛൻ sitoutൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു ( കയ്യിൽ ഒരു സ്റ്റിച്ചും )…. ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും മറ്റാരും എനിക്ക് വേണ്ടി അതുപോലെ കാത്തിരുന്നിട്ടില്ല എന്ന് എനിക്ക് പിന്നീട് പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്, ഇനിയാർക്കും അതിനു കഴിയില്ല എന്നും….
“Train late ആയോ മോളെ? ” എന്ന് അച്ഛൻ ചോദിക്കുമ്പോൾ, ആ മുഖത്തും ശബ്ദത്തിലുമൊക്കെ ഒരുപാട് ക്ഷീണമുണ്ടായിരുന്നു.
” ആ അച്ഛാ, അച്ഛന് എങ്ങനെയുണ്ട്, വേദനയുണ്ടോ?” എന്ന് ചോദിച്ചോപ്പിക്കുമ്പോൾ കണ്ണുനിറയാതിരിക്കാൻ ഒരുപാട് പ്രയാസപ്പെട്ടു……
“പിന്നെ വേദന ഇല്ലാതിരിക്കുവോ, കീറിമുറിച്ചതല്ലേ?അമ്മയുടെ ഉള്ളിൽ ദേഷ്യമോ സങ്കടമോ… അറിയില്ല !! അമ്മ അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു നീറ്റൽ, പിന്നെ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല, അച്ഛനൊപ്പം ഞാനും അകത്തേക്ക് പോയി…

കുളിച്ചൊന്നു fresh ആയപ്പോ, ആ മുഖത്തു ഒരു ചെറിയ പ്രസരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നിച്ചിരുന്നു ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ, election ചർച്ചകൾ മുറുകി. ( നിയമസഭ election results വന്ന ദിവസം ). കേരളം ചുവന്നപ്പോൾ തികഞ്ഞ വലതുപക്ഷ അനുഭാവിയുടെ മനസ്സൊന്നു പിടഞ്ഞു.. എങ്കിലും എന്നോ നഷ്‌ടമായ ഊർജ്ജം ആ ശബ്ദത്തിന് ഉണ്ടായിരുന്നു.

” അച്ഛന് ഇടാൻ വേണ്ടി അവൾ കൊണ്ടുവന്ന ഉടുപ്പ് മോള് കണ്ടോ”….(operation theatre ൽ കേറുമ്പോൾ ഇടാൻ വേണ്ടി അവർ കൊടുത്ത apron ചൂണ്ടിക്കാട്ടി അച്ഛൻ അമ്മയെ കളിയാക്കി )
” അതു ഞാൻ കൊണ്ടുവന്നതൊന്നുമല്ല… അവിടുന്ന് കിട്ടിയതല്ലേ, അതിനു അതൊന്നുമല്ലല്ലോ ഇട്ടത്? “, അമ്മയും ഒട്ടും വിട്ടുകൊടുത്തില്ല. ഞാൻ ഓടിപ്പോയി അത് തുറന്നെടുത്തു ഇട്ടുനോക്കി. Plastic ചാക്കുപോലൊരു തുണി, ഞാനിട്ടപ്പോ ശെരിക്കും ഒരു ളോഹ പോലെ… ഞങ്ങൾക്ക് എല്ലാർക്കും ചിരിപൊട്ടി. പിന്നീട് അച്ഛൻ ഒന്ന് മയങ്ങി.

ഓർമ്മകളെ ഇവിടെ അവസാനിപ്പിക്കാനാണ് എനിക്കിഷ്ട്ടം… പ്രസരിപ്പുള്ള ആ മുഖത്തിനപ്പുറം മറ്റൊന്നും ഓർമ്മയിൽ വരാറില്ല. ഈ കഴിഞ്ഞ 2 വർഷവും ചിരിക്കുന്ന അച്ഛന്റെ മുഖമാണ് എന്നും മനസ്സിൽ…

എന്തിനെ കുറിച്ചും സ്വന്തമായി കാഴ്ചപ്പാടുകൾ ഉള്ള, ഒരുപാട് അറിവുള്ള, നന്നായി സംസാരിക്കുന്ന, കൈപ്പുണ്യമുള്ള ഒരുപാട് രുചികൾ പകർന്നു നൽകിയ, മനസ്സുനിറയെ സ്നേഹവും വാത്സല്യവുമുള്ള, എപ്പോഴും എനിക്കു പ്രചോദനമായ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട അദ്ധ്യാപകനും വഴികാട്ടിയും സുഹൃത്തുമായ എന്റെ അച്ഛൻ….. ആ മനസ്സ് എന്നും കൂടെയുണ്ട്, എങ്ങും പോയിട്ടില്ല… പോകുകയും ഇല്ല….

To all those who immensely luv their father……..
Wishes from the luckiest daughter ever to have the best Father in the world…….
Happy Father’s Day…

Advertisements

ഇര പെരുകും രാവുകൾ

കറുത്തുതടിച്ച ശരീരം, അതിനൊത്തപൊക്കം, ബലിഷ്ഠമായ കരങ്ങൾ , വീതിയേറിയ തോളുകൾ , ഇടതൂർന്ന താടിയും മീശയും; അതിനിടയിൽ ‍ അങ്ങിങ്ങായി ചെറിയ നരകൾ . ആകെ ഒരു ക്രൂരഭാവമെങ്കിലും, ആ ഇളം ചാരനിറമുള്ള ചെറിയ കണ്ണുകളിൽ മാത്രം, എന്തോ ഒരു നിഗൂഡ സൗന്ദര്യം. ഒരു അന്യഗ്രഹജീവിയുടേതു എന്നപോലെ ആ കണ്ണുകൾ ഒറ്റപ്പെട്ട് നില്ക്കുന്നു.

മദ്യലഹരിയിൽ നിലയുറക്കാത്ത ആ ശരീരം നടുമുറ്റത്തെ ഊഞ്ഞാൽ കട്ടിലിൽ സ്ഥാനം പിടിച്ചു. അപ്പോൾ ആ കഴുകൻ കണ്ണുകൾ തൂണുകൾ എട്ടുമൊന്നു ചുറ്റിനോക്കി. അവയ്ക്കരികിൽ സ്വയം കാഴ്ച്ചവെക്കാൻ തയ്യാറയി നിൽക്കുന്ന ഒരു പെണ്ണുടലിൽ ആ കണ്ണുകൾ ഉടക്കി. അവളുടെ നോട്ട്ങ്ങളും ചേഷ്ടകളും അയാളിൽ ലഹരിക്കുമേൽ ‍ ലഹരിപോലെ പടർന്നുകയറി . അവളുടെ നേരെ ആ ചൂണ്ടുവിരലുയർന്നു. മറ്റു പെൺശരീരങ്ങൾ ‍ തൂണുകൾക്ക്പിന്നിൽ മറഞ്ഞു. അയാൾ നിലയുറക്കാത്ത കാലുകളുമയി അവളെ അനുഗമിച്ചു.

അവളുടെ മുഖത്ത് യതൊരു ഭാവവ്യത്യാസങ്ങളും നിഴലിച്ചില്ല, വേട്ടക്കാരന്റെ മുന്നിൽ സ്വമേധയാ കീഴടങ്ങിയ ഒരു പാവം ഇര. അതെ ഇരയെന്നല്ലാതെ മറ്റെന്തുപറയാൻ …. ആദ്യമായി അകപ്പെട്ടപ്പോൾ അവൾ വാവിട്ടു നിലവിളിച്ചു, കുതറിഓടി, ആക്രമിച്ചു, കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രളയം തന്നെ ഉണ്ടായി. പിന്നീട് ഒരുപാട് വിരുന്നുകാർക്ക് മുന്നിൽ സ്വാദിഷ്ടമായ വിഭവമായി മാറിയപ്പോൾ , ശരീരം പോലെ അവളുടെ മനസ്സും വിറങ്ങലിച്ചുപോയി. കാലം, രൂപവും ഭാവവും മാറ്റിയ ഇരയായി അവളും മാറി.ഇന്നലെ ഞാനയിരുന്നു ആ ഇര. ഇന്നു ആ ഇരയുടെ വേഷം അഴിച്ചുവെച്ചിട്ട്, കാലം എന്നെ വേട്ടക്കരിയാക്കി ; ഇരകളെ തേടുന്ന വേട്ടക്കാരി. ഇന്നത്തെ ഇരകൾ നാളെ വേട്ട്ക്കാരികളാകും.

മദ്യലഹരിയിൽ അയാൾ അവളുടെ ശരീരത്തെ മഥിച്ചു. പുകമണം മാറാത്ത ആ കറുത്ത ചുണ്ടുകൾ അവളിൽ തീഷ്ണമായ ഒരുതരം വെറുപ്പുളവാക്കിയപ്പോൾ ചാരനിരമുള്ള കണ്ണുകളിൽ അവൾ ആനന്ദം കണ്ടു. അയാളുടെ പല്ലുകൾ അവളുടെ നനുത്ത ചുണ്ടുകളിൽ അമർന്നു. ആ ലഹരിയിൽ അയാൾ കൂടുതൽ ഉന്മാദനായി. ബലിഷ്ടമായ അയാളുടെ കരങ്ങളിൽ ആ പെണ്ണുടൽ ഞെരിഞ്ഞമർന്നു.

ഒടുവിൽ ചൂടുപിടിച്ച ഭ്രാന്തമായ കാമവികാരങ്ങളെ അയാൾ അവളിൽ ആഘോഷിച്ചു. വിവസ്ത്രയാക്കപ്പെട്ട അവള്ക്കുമേൽ ഒരു പുതപ്പ് എറിഞ്ഞുകൊടുത്തുകൊണ്ടു ഇരയിൽ ‍ സംതൃപ്തനായ വെട്ടക്കാരനെപോലെ അയാൾ ചിരിച്ചു. ആ ചാരനിറമുള്ള കണ്ണുകളിൽ ‍ ഗൊപ്യമായൊരു തീവ്രഭാവവുമായി അയാൾ അവിടം വിട്ടു. കൈകാലുകളൾ മാറോടടക്കിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ടവൾ നെടുവീർപ്പിട്ടു. അപ്പോൾ അവളുടെ ഓരോ ശ്വാസത്തിലും അയാളുടെ ഗന്ധമായിരുന്നു. അയാൾ എറിഞ്ഞുകൊടുത്ത പുതപ്പിനടിയിൽ അവൾ ചുരുണ്ടുകൂടി. മറ്റെല്ലാ ഇരകളെയും പോലെ അവളും ഒതുങ്ങി; പ്രതീക്ഷകളും പ്രത്യാശകളും ഉപേക്ഷിച്ചു, വികാരങ്ങളെല്ലാം മറച്ച്, സ്വയം തന്നിലെക്കു തന്നെ ഒരു ഒതുങ്ങിച്ചേരൽ .

കാഴ്ച്ചവെക്കപ്പെട്ട ഇരയെ കാവൽക്കാരുടെ സംരക്ഷണത്തിൽ ഏൽപ്പിച്ചു , മറ്റു പെൺശരീരങ്ങളുമായി ഞാൻ ഇരുളിൽ യാത്രയായി. കാഴ്ചദ്രവ്യങ്ങളെ അണിനിരത്തി വിലപേശുന്ന ക്രൂരയയൊരു കച്ചവടക്കാരിയായി ഞാൻ വേഷപ്പകർച്ച നടത്തി. ഓരോ പെൺ ശരീരങ്ങളെയും ഇരുളിൽ ഓരോകോണിലും പറഞ്ഞയച്ചു, അവർക്കുചുറ്റൂം രക്ഷാവലയവും തീർച്ചപ്പെടുത്തി. പെണ്ണുടലിൽ ആകൃഷ്ടരായി വരുന്ന ചെന്നായ്ക്കളോട് വിലപേശാൻ സജ്ജയയി ഞാൻ നിന്നു.

അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ടോടിവന്ന് എന്റേ നെഞ്ചിൽ വീണു. നിർത്താതെ ഉള്ള ആ കരച്ചിൽ ഇരുളിന്റെ നിശ്ബ്ദതയെ കീറിമുറിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ , അവളെ എന്നിൽ നിന്നും അടർത്തിമാറ്റിക്കൊണ്ട് ഞാൻ ദേഷ്യത്തോടെ കാര്യം അന്വേഷിച്ചു. പൊടുന്നനെ തിരിഞുനോക്കി, അവൾ പറഞ്ഞു,

” അച്ഛൻ ” ….

ഹൃദയത്തിൽ അതിശക്തമായി ആരോ പ്രഹരിച്ചപോലെ, ഉള്ളിൽ തീവ്രമായൊരു നടുക്കം. ഇരുളിനെ കീറിമുറിച്ചു കൊണ്ട് ആ രൂപം ഞങ്ങളെ ലക്ഷ്യമാക്കിവന്നു. അയാൾ വിരലുയർത്തി ആവശ്യപ്പെട്ടു ; അയാൾ ജന്മം നൽകിയ ആ പെൺകുട്ടിയെതന്നെ. അപ്പോൾ അവളിലെ പെണ്ണത്തം വെറും ശരീരമായി മാറി. ആ പെൺശരീരത്തിനുവേണ്ടി അയാൾ വിലപേശി. അയാളുടെ വാക്കുകളിൽ തളർന്നു അവൾ താഴെ വീണു, നിലത്തുകിടന്നു വാവിട്ടുകരഞ്ഞു. ഒടുവിൽ കൈകൾ കൂപ്പി അയാളോടും എന്നോടും മാറിമാറി അവൾ കേണപേക്ഷിച്ചു. തെല്ലും ഭാവഭേദമില്ലതെ നിന്ന ആ ചെന്നായയുടെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ ശരീരത്തിൽ ചൂഴ്ന്നിറങ്ങാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. വെറിപൂണ്ട ആ വിടന്റെ വിലപേശലിനു മുന്നിൽ അവളുടെ അപേക്ഷകളെ ഞാൻ നിഷ്കരുണം തള്ളിക്കളഞ്ഞു. എന്നിലെ ക്രൂരയായ വേട്ടക്കാരിയുടെ കരങ്ങൾ അവളുടെ കവിളിൽ പതിഞ്ഞു. പിന്നീടു അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ,തീർത്തൂം നിശബ്ദയയി, നിസ്സംഗയായി അവൾ അയാളെ പിന്തുടർന്നു.

ഒടുവിൽ ഇരുളകന്നു, അവൾ ഞങ്ങൾക്കൊപ്പം മടങ്ങി. മടക്കയാത്രയിൽ അവൾ ആരെയും നോക്കിയില്ല. ആ കണ്ണുകൾ കലങ്ങിയിരുന്നു, ചുണ്ടുകളിൽ ചോരപൊടിഞ്ഞിരുന്നു, തീർത്തും അവശയായി തലകുനിച്ചവളിരുന്നു. ആ മുഖം കണ്ട് എന്റെ ഹൃദയം നുറുങ്ങി, തൊണ്ട വരണ്ടുണങ്ങി, കണ്ണുകളിൽ ഇരുട്ട് കയറി, ഉള്ളിൽ പെയ്യാൻ വെമ്പുന്ന ഒരു പേമാരിപോലെ വാക്കുകൾ കാത്തുനിന്നു.

“അതെ നീ ഇന്നു ഇരയാണ് , ഇന്നലെ അതു ഞാനയിരുന്നു. എന്റെ പെണ്ണുടലിനു നേരെയും, ആദ്യം വിരൽ ചൂണ്ടിയതു ജന്മം നല്കിയവൻ തന്നെയായിരുന്നു. രക്ഷകന്റെ വേഷമണിഞ്ഞു വന്ന സഹോദരനും, സുഹൃത്തിനും, അധ്യാപകനുമെല്ലാം വേണ്ടതും എന്റെ ശരീരത്തെയായിരുന്നു. നിന്നെ തേടിയും ഇനി രക്ഷകന്മാർ വരും, ഒടുവിൽ നീയും എന്നെ പോലെ ഒരു വേട്ടക്കാരിയാകും, പെൺ സ്വപ്നങ്ങളെ നിർദാക്ഷിണ്യം ഞെരിച്ചുകളഞ്ഞു ക്രൂരമായി വിലപേശാൻ മിടുക്കുള്ള വേട്ടക്കാരി. കാലം നിനക്ക് ഇരയിൽ നിന്നും വെട്ടക്കരിയിലേക്കു ഒരു ചുവടുമാറ്റം നൽകുമ്പൊൾ , അന്നു നിന്റെ സ്ഥാനത്തു മറ്റൊരു ഇരവരും ……

ഇരകൾ പെരുകുന്ന ഈ രാവുകൾ അങ്ങനെ ആവർത്തിക്കപ്പെടും….

അവൾ അടയാളങ്ങൾ

മുപ്പത്തിമൂന്നു മുറിവുകൾ …. മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ അവരുടെ ചെറിയ ശരീരത്തിനു ആ കൊടിയ വേദനകൾ താങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞുവൊ ?. കാലത്തിന്‍റെ ആലയില്‍ അനുഭവങ്ങൾ കൊണ്ട് ഊതിക്കാച്ചിയ ജീവിതത്തിന്റെ തീഷ്ണതയായിരുന്നു എന്നും അവരുടെ ചെറുത്തുനിൽപ്പു. ഇരുളിൽ അവർക്കു നേരെ വന്ന ഒരു ആയുധത്തിനും , ആ ചെറുത്തുനിൽപ്പിന്റെ ആഴവും ശക്തിയും അറിയാൻ സാധിച്ചില്ല. ഇരുളിന്റെ മറവിൽ ,ജീവന്റെ അവസാന തുടിപ്പും കവർന്നെടുത്തു എന്നു വിശ്വസിച്ചു മടങ്ങിയ നരാധമന്മാർക്കുതെറ്റി…. മൃതപ്രായയെങ്കിലും, നാഴികകളോളം മരണത്തോട് പൊരുതി, ശരീരത്തിലേറ്റ ഓരോ മുറിവും നൽകിയ വേദനയോട് ആത്മധൈര്യത്തൊടെ അവർ പോരാടി. അനാഥത്ത്വത്തിന്റെ മടിയിൽ പിറന്നു, അവഹേളനങ്ങളോട് പൊരുതി , എല്ലാ അരക്ഷിതാവസ്ഥകളേയും തരണം ചെയ്തു ജീവിതത്തിൽ സ്വയം ഉയർന്നുവന്ന ആ നിശ്ചയദാർഢ്യത്തിനു മുന്നിൽ ശരീരത്തിന്റെ വേദനകൾ കീഴടങ്ങിയതിലെന്തു അത്ഭുതം…..

മനസ്സിന്റെ തിരശ്ശീലയിൽ വർണ്ണങ്ങൾ പകർന്നുകൊണ്ട് ഒരുപാട് പഴയ ചിത്രങ്ങൾ മിന്നിമറഞ്ഞു. കടുംഛായങ്ങൾക്കും, നിറക്കുടുകൾക്കും വരകൾ നിറയുന്ന ക്യാൻവാസിനും മാത്രമായിരുന്നു എന്റെ മനസ്സിൽ സ്ഥാനം. നിറങ്ങൾ കൊണ്ട് ചിന്തിക്കുന്നവന്‍,അക്ഷരങ്ങലിലെ ആശയങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ താൽപര്യം തോന്നാതിരുന്നതിൽ എന്തു അതിശയം…
‘’തണൽമരങ്ങളില്ലാത്ത വഴിത്തരകൾ ’’ പത്രത്താളുകളിൽ കണ്ട ആ തലക്കെട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറുകഥയെന്നു ഞാൻ ആദ്യം തന്നെ ഊഹിച്ചു. ചുവടെ കൊടുത്തിരുന്ന എഴുത്തുകാരിയുടെ പേരും സുപരിചിതം തന്നെ. മലയാള സാഹിത്യത്തിൽ നവയുഗം കുറിച്ച പ്രീയ എഴുത്തുകാരി എന്ന ആമുഖവും ഒപ്പം ചേർത്തിരിക്കുന്നു. ശീർഷകം മനസ്സിൽ വർണ്ണങ്ങൾ തൂകിയപ്പോൾ, ഞാൻ പതുക്കെ ചുവടെയുള്ള അക്ഷരങ്ങളിലേക്കു പരതി. ഓരോ വാക്കുകളും വർണ്ണങ്ങളായി, കഥ അവസാനിക്കുമ്പോൾ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് വരച്ചുതീർത്ത ഒരു ക്യാൻവാസ് മനസ്സിൽ ‍ നിറഞ്ഞു. അപ്പോൾ അക്ഷരങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണങ്ങൾ ചാലിച്ചു, ആസ്വാദകന്റെ മനസ്സൽ ‍ ചിത്രം തീർക്കുന്ന ആ കഥാകാരിയോട് ആരാധനയും, അതിലുപരി അത്ഭുതവും തോന്നി.

പിന്നീട് ജീവിതത്തിൽ അക്ഷരങ്ങളോട് ആരാധന തോന്നിയ നാളുകളായിരുന്നു. അവരുടെ മാന്ത്രിക സ്പർശമുള്ള തൂലികയിൽ നിന്നും പിറന്നുവീണ ഓരോ സർ ഗസൃഷ്ടിയും തേടിയുള്ള യാത്രയിൽ ആ എഴുത്തിന്റെ ആഴത്തിനൊപ്പം, അവരുടെ വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ കാമ്പും തിരിച്ചറിഞ്ഞൂ. പിന്നെ ഒരുപാട് തവണ നേരിൽ കാണാൻ ‍ ഇടയായി. ചിത്രപ്രദർശന വേദികളിൽ ഓരൊചിത്രങ്ങൾക്കും മുന്നിൽ നിശ്ചലമായി നിമിഷങ്ങളോളം അവർ നിൽക്കുന്നതു ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. കണ്ണിമചിമ്മാതെ ആ ചിത്രങ്ങളെ ഗ്രഹിച്ചു, മനസ്സിൽ അക്ഷരങ്ങളാക്കുകയാണോ എന്ന് ഞാൻ പലപ്പോഴും സംശയിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഞാൻ വർണ്ണങ്ങൾ ചാലിച്ച ചിത്രങ്ങളെ ആസ്വദകർക്കു മുന്നിൽ എത്തിക്കുക, എന്റെ ആശയങ്ങളെ അവർക്കു പകർന്നു നൽകുക; ജീവിതത്തിലെ വലിയ സ്വപ്നമായിരുന്നു അത്. ആ മോഹം സാക്ഷാത്കരിക്കപ്പെട്ട ദിവസം, ഞാൻ എന്റെ ചിത്രങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ അവരെ കണ്ടു. മനസ്സിൽ അവാച്യമായൊരു ആനന്ദം തോന്നി. എന്റെ ചിത്രങ്ങളിലൂടെ ഒരു വിശാലമായ യാത്ര നടത്തി അവർ എന്റെ അരികിലെത്തി.
“ നിങ്ങളുടെ ചിത്രങ്ങൾക്കു, എന്റെ ജീവിതവുമായി പരോക്ഷമായൊരു ബന്ധമുണ്ട്. ഈ ചിത്രങ്ങളിലൂടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങൾക്കു നിങ്ങൾ നിറം പകർന്നു. എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ ചിത്രങ്ങളുമായി മോശമല്ലാത്ത ഒരു ആശയസംവേദനം നടത്താൻ സാധിച്ചു.”
ചിത്രങ്ങളെ കുറിച്ചു വാചാലയായപ്പോൾ ആ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം ഞാനറിഞ്ഞു. വർണ്ണങ്ങളോടുള്ള അവരുടെ അടങ്ങാത്ത അഭിനിവേശം അക്ഷരങ്ങളോടെന്ന പോലെ തീഷ്ണമാണെന്നു ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. അവരുടെ സൃഷ്ടികളെ കുറിച്ചു ഞാനും വാചാലനായി. അതു അവർക്കു ചെറുതല്ലാത്ത സന്തോഷം നൽകി എന്നു ആ മുഖഭാവങ്ങളിൽ നിന്നു വ്യക്തമായിരുന്നു. എങ്കിലും അതു പ്രകടിപ്പിക്കാൻ അവർ നന്നെ പിശുക്ക് കാണിച്ചു.

പലപ്പോഴും അകലങ്ങളിലെ ആകശങ്ങളേക്കാൾ ചുറ്റുമുള്ള ഇത്തിരിവട്ടമായിരുന്നു അവർക്കിഷ്ട്ടം . ആ സൗഹൃദത്തിനു വർഷങ്ങളുടെ വ്യാപ്തി കൈവന്നു.
അവരെന്നും എന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തിയിരുന്നു , “നിങ്ങൾ ഒരിക്കലും എന്റെ നല്ല ആസ്വാദകനല്ല; നിങ്ങൾ എന്നും എന്റെ സൃഷ്ടികളെ പുകഴ്ത്തിയിട്ടെ ഉള്ളു , .” അവരുടെ കഥകളിലൂടെ അക്ഷരങ്ങളെ സ്നേഹിച്ച എനിക്കു, അവരെ വിമർശിക്കനുള്ള അർഹതയില്ലെന്നു മനസ്സിലോർത്തു എന്നും ഞാനോരു പുഞ്ചിരിയിൽ മറുപടിയൊതുക്കി.
**********************************************************************************************
ഒരു വലിയ ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ ഞാൻ അവരുടെ വീടിനുള്ളിലേക്കു പ്രവേശിച്ചു. മുഖത്തുംമുറിവേറ്റ പാടുകളുണ്ട്, എങ്കിലും ആ മുഖത്തുനിന്നും പ്രഭാവം വിട്ടുമാറിയിട്ടില്ല. ചിത്രങ്ങൾക്കു മുന്നിൽ നിശ്ചലമായി നിമിഷങ്ങളോളം നിൽക്കും പോലെ ജീവിതത്തിനു മുന്നിൽ നിശ്ചലമായ അവസ്ഥ… പ്രീയ കഥാകാരിക്കു, യാത്രാമൊഴിയേകാൻ ജനസാഗരം അവിടേക്കോഴുകിയെത്തി.
എന്റെ ഉള്ളിൽ ഭയാനകമായൊരു ശൂന്യത നിറഞ്ഞു. ആൾക്കുട്ടത്തിനിടയിലൂടെ അലക്ഷ്യമായി ഞാൻ നടന്നു. ഒടുവിൽ തിരക്കുകളുടെ ചങ്ങലകൾ ഭേദിച്ചു, സ്വതന്ത്രനായപ്പോൾ , മുന്നിലെ വഴികൾ അവ്യക്തമായി. കാഴ്ചയെ മറക്കുന്ന ഹൃദയഭാരവുമായി കുറേ ദൂരം ഞാൻ നടന്നു. ആ ഏകാന്തതയിൽ ഞാൻ ഓർത്തു, “ നഗരത്തിലെ ഒരു പൊതുസ്മശാനത്തിൽ ആ ശരീരം ഒരുപിടി ചാരമായി മാറിയിരിക്കും, പക്ഷെ വിപ്ലവം തീർത്ത അവരുടെ അക്ഷരങ്ങളെ വിഴുങ്ങാൻ ഒരു തീജ്ജ്വാലക്കും സാധ്യമല്ല.”
പ്രണയവും, ഭാവതീവ്രതയും, വൈകാരികതയും ഉൾക്കൊണ്ട് അവരുടെ സൃഷ്ടികളെ സ്വീകരിച്ച സമൂഹം, അവരിലെ വിപ്ലവകാരിയെ, സാമൂഹിക വിമർശകയെ തള്ളിക്കളഞ്ഞു. നിഗൂഢതകൾ നിറഞ്ഞ കാൽപനികതയിൽ നിന്നും വാസ്തവങ്ങളുടെ സമൂഹത്തിലേക്കു അവർ ‍ ഇറങ്ങുമ്പോൾ ത്രിശങ്കുവിലായവർ ‍ ഭീഷണിയുടെ സ്വരം മുഴക്കി. രാഷ്ട്രീയം മുതൽ രാജ്യദ്രോഹം വരെ വിഷയമായ അവരുടെ സാമൂഹിക നിരീക്ഷണ ഗ്രന്ഥത്തിനു വിലക്കു കൽപ്പിച്ചവർ ‍ അവരുടെ അക്ഷരങ്ങളെ ഭയന്നു. ആ ഭയം, അവരുടെ ശരീരത്തിൽ മുപ്പത്തിമൂന്നു മുറിവുകളായി പരിണമിച്ചു, ഒടുവിൽ ആ തൂലികയുടെ ചലന ശേഷിയും അവസാനിപ്പിച്ചു. പക്ഷെ കത്തിപ്പടരുന്ന തീനാളങ്ങളേക്കാൾ ശക്തി ആ അക്ഷരങ്ങൾക്കുണ്ടെന്നു കാലം തെളിയിക്കും….

അവർ ഇട്ക്കു പറയും, ‘’ നിങ്ങളെപ്പോലുള്ള ചിത്രകാരന്മാരോടു എനിക്കു അസൂയയാണ്‍, കാരണം അക്ഷരങ്ങൾ അവസാനിക്കുന്നിടത്തു ചിത്രങ്ങൾ വാചാലമാകാൻ തുടങ്ങും….’’
ആ ജീവിതത്തിന്റെ വാചാലതയെ ചിത്രീകരിക്കാൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു. അനാഥത്ത്വം മുതൽ ആയുധങ്ങളേൽപ്പിച്ച മുറിവുകളോടുള്ള ചെറുത്തുനിൽപ്പുവരെ എന്റെ ക്യാൻവാസിൽ നിറഞ്ഞു. ആദ്യമായി എന്റെ ചിത്രങ്ങൾക്കു ജീവനുള്ളതായി സ്വയം തോന്നി. ആ ജീവൻ കവർന്നെടുത്തവർക്കെതിരെ എന്റെ ചിത്രം സംസാരിക്കാൻ ‍ തുടങ്ങി “അവൾ അടയാളങ്ങൾ ’’ അതിലും ഉചിതമായ മറ്റൊരു പേരു തോന്നിയില്ല. ആ ചിത്രവുമായി പത്രാധിപരെ സന്ദർശിക്കുമ്പൊൾ ‍,മനസ്സിൽ ഒരു ആത്മസംതൃപ്തിയയിരുന്നു.

“ അവൾ അടയാളങ്ങൾ ‍ , വളരെ ചേർച്ചയുള്ള പേര്‍, ചിത്രവും ബഹുകേമം. താങ്കളുടെ കഴിവിലും പരിചയസമ്പത്തിലും എനിക്കു യാതൊരു തർക്കവുമില്ല. ഈ പത്രത്തിനു വേണ്ടി നിങ്ങൾ നൽകിയ നിസ്സ്വാർഥ സേവനങ്ങളും ഞങ്ങൾ മറക്കില്ല. പക്ഷെ ഈ ചിത്രം പ്രസിദ്ധീകരിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. വാക്കുകൾ കൊണ്ട് വിപ്ലവം തീർത്തവൾ ഒരു കോളം വാർത്തയായി, ഇനി അവളെ വരയിലൂടെ പിന്തുണച്ചു താൻ വെറും ഒരു ചിത്രമായി ചുവരിൽ ‍ തൂങ്ങും. കൂട്ടുനിൽക്കുന്ന ഞങ്ങളുടെ ജീവനും ഭീഷണിയുണ്ടാകും. അതുകൊണ്ട് ഈ ചിത്രം താങ്കൾക്കു കൊണ്ടുപോകാം.”
പത്രാധിപർ അലക്ഷ്യമായി ആ ചിത്രം എന്റെ നേർക്കു തട്ടിനീക്കി. ഞാനാചിത്രവുമായി തിരികെ വീട്ടിലെത്തി. വീണ്ടും ശൂന്യത നിറഞ്ഞു.

“ അച്ഛാ…”
അവൾ എന്റെ നേർക്കു ഓടിവന്നു. പതിവിലും പ്രസന്നമായിരുന്നു അവളുടെ മുഖം.
“ സ്കൂളിലെ ചിത്രരചനാമൽസരത്തിൽ എനിക്ക് ഒന്നം സമ്മാനം ലഭിച്ചു.” സന്തോഷത്തോടെ അവൾ ആ ചിത്രം എന്റെ നേരെ നീട്ടി… ശീർഷകം, ‘എന്റെ അച്ഛ്ൻ ’
“ ക്യാൻവാസിൽ ചിത്രം വരക്കുന്ന അച്ഛനെയാണ്‍ ഞാൻ വരച്ചത് , നോക്കൂ , അച്ഛനിഷ്ടമായോ എന്റെ ചിത്രം? ” അവൾ ആവേശ്ത്തോടെ ചോദിച്ചു.
ആ ചിത്രത്തിലേക്കു ഞാൻ നോക്കി, അതെ ചിത്രം വരക്കുന്ന ഒരാൾ , പക്ഷെ ചിത്രത്തിലെ ക്യാൻവാസിൽ ,എന്റെ പ്രീയപ്പെട്ട ചിത്രമായിരുന്നു; ‘ അവൾ അടയാളങ്ങൾ’. പതിയെ ക്യാൻവാസിലെ ചിത്രം കണ്ണുകൾക്കു അവ്യക്തമായി, ക്യാൻവാസും മാഞ്ഞു… ശൂന്യതയിൽ കൈകളുയർത്തി ഞാൻ പകച്ചുനില്ക്കുന്നു. ഒടുവിൽ അതും ഇല്ലാതെയായി, മുന്നിൽ അവ്യക്തമായ രേഖകൾ മാത്രം. എനിക്കെന്നെ നഷ്ടമാകുന്നതു ഞാനറിഞ്ഞു….

പരാമർശം : cdst മണ്ണുത്തി, ഘയാൽ’18 arts fest ന്റെ മലയാളം കവിതരചന മത്സരത്തിന്റെ വിഷയം ആയിരുന്നു ‘ അവൾ അടയാളങ്ങൾ ‘……. ആ തലക്കെട്ടിനോട് തോന്നിയ ഇഷ്ടമാണ് ഒരു കഥ ആയി പരിണമിച്ചത്…..

മാതൃഭൂമി ‘mbifl’ കഥാരചന മത്സരത്തിൽ അയച്ചു കൊടുത്തിരുന്നു…. അവിടെ തിരസ്കരിക്കപ്പെട്ടുവെങ്കിലും, എല്ലാവരോടും എന്റെ ആശയം പങ്കുവെക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ ഈ കഥ ഞാൻ ഇവിടെ post ചെയ്യുന്നു…..